“Het staat niet in ons verkiezingsprogramma, maar ik zou graag op Texel de meedoenpas introduceren, een kaart die mensen met weinig geld in staat stelt om naar de bioscoop of een concert te gaan, in een strandtent een kop koffie drinken of een spijkerbroek te kopen met korting. Zo’n kaart is zowel effectief - je bereikt makkelijk alle mensen die je met het armoedebeleid wilt steunen - als efficiënt: je schaft het hele declaratiesysteem af wat heel wat administratie en bonnetjes-gedoe scheelt.”
Meedoenpas
Voor Mokveld symboliseert een ‘meedoenpas’ precies waar het volgens hem om draait: zorg dat mensen mee kunnen doen, dat ze zich deel voelen van wat de meesten van ons heel normaal vinden, maar waar mensen die het moeten hebben van de bijstand of die maar weinig verdienen telkens opnieuw van moeten afzien.
“Natuurlijk, beleid om mensen te laten meedoen kost geld, nu ook al, maar alleen praten over kosten maakt de discussie veel te smal. Je moet je vooral afvragen: wat is het ons waard? Wat is het ons waard dat mensen mee kunnen doen in de samenleving, dat ze bij een kop koffie met iemand anders kunnen kletsen over wat dan ook, dat ze niet hoeven te denken: alle leuke dingen zijn altijd voor de ander en nooit voor mij.”
“We missen je”
Mokveld heeft het met eigen ogen gezien toen hij directeur was bij De Bolder, de Texelse sociale werkplaats. “Onderschat niet hoe belangrijk het is voor de eigenwaarde van mensen dat ze zich betrokken voelen, dat er iemand belt wanneer ze maandagochtend niet op het werk zijn verschenen met de vraag: waar blijf je, we missen je.” Voor de meesten is de Bolder een beschutte werkplek waar ze zich op hun gemak voelen. Doorstroom naar regulier werk is een mooie doelstelling, maar lukt mondjesmaat. “Werkgevers hadden ook nog wel eens de neiging om eerst hun lijst met zes of zeven eisen af te willen vinken, dan wordt het natuurlijk niks. Gelukkig verandert dat vanwege de personeelstekorten.”
Schip dat kapseist
Personeelstekort, het woord is gevallen, en Mokveld gaat los: “Ik zie dat als een van de grote vraagstukken voor Texel, waar we hebben te maken met een dubbele vergrijzing: jongeren trekken weg, ouderen van de overkant komen juist hier wonen. Bij de zorg, in het onderwijs, de maatschappelijke dienstverlening, bij restaurants, overal begint het te piepen en te kraken.” Tijdens zijn prestatie over dit onderwerp voor Texelse ondernemers (in 2022) gebruikte hij het beeld van een schip dat kapseist. “Aan de ene kant zijn de mensen aan het hozen, aan de andere kant zitten ze hoog en droog en denken ze, mijn kant van de boot is niet lek, bij ons is er niets aan de hand. Datzelfde kan die ondernemer denken die nu voldoende personeel heeft om zijn toko nog wel tien jaar draaiend te houden. Maar als ondertussen het onderwijs klassen naar huis moet sturen omdat er geen leraren zijn, als iemand zorg nodig heeft, maar die niet snel kan krijgen, dan zal de Texelaar zelf moeten bijspringen en daar krijgt ook die ondernemer mee te maken.”
Personeelpromotie
Het liefst zou Mokveld een Texels brede actie willen zien om dat personeelstekort te lijf te gaan. “Nu doet iedereen dat op zichzelf, niet handig. Laten we een deel van het geld dat we nu gebruiken voor toerismepromotie inzetten om collectief personeel te werven. Dus niet: de gemeente heeft je nodig, maar: op Texel is het goed vertoeven en ook goed werken. En dan moeten we natuurlijk wel zorgen dat de mensen de we aantrekken kunnen wonen.”
Mokveld zou op Texel ook graag een beroepsopleiding willen voor mensen die gaan werken in de bouw, als installateur of schilder, in de zorg, de wijkverpleging en dergelijke. “Vergelijk het met de Texel Academy, maar dan voor praktische beroepen. Dat soort werk is er op ons eiland genoeg, en jonge Texelaars hoeven dan niet naar de overkant.”
Initiatief van onderop
Tegelijkertijd is er een andere bron van inzet die Mokveld nog veel actiever wil gaan benutten: initiatief vanuit de Texelse samenleving. “Ik heb op tal van plekken in Noord-Holland gewerkt, bij grote en kleine gemeenten, maar nergens wordt er zo veel naar elkaar omgekeken als op Texel. De gemeente moet dat volop benutten en stimuleren.” Als voorbeeld noemt het komende raadslid Texelgezinnen, gericht op ondersteuning van kinderen tot 23 jaar. “Een prachtig initiatief want gericht op een gat in het bestaande aanbod. Ik weet: in het prille begin voldoet het niet aan alle eisen die gelden voor een professionele organisatie, en als je als gemeente iets financieel steunt wil je natuurlijk bepaalde garanties. Tegelijk, benut de energie die zo’n initiatief in zich draagt, biedt hulp om te professionaliseren zonder het in bureaucratische regels te verstikken. Al was het maar omdat we als gemeente zelf de mensen helemaal niet hebben om dat mooie werk te doen.”
“En zo zijn er op Texel meer initiatieven, denk bijvoorbeeld aan de Gebiedscoöperatie De Hoge Berg, Stichting Texel Plasticvrij en Kerngezond Texel. En ik verwacht dat er op het gebied van energie en weerbaarheid ook het een en ander staat te gebeuren. Geweldig toch!?”